Bu gece diijtal platformlara düşen, benim de reklam olmazsa spotify'da dinlediğim albüm. Dinlemediğim, bilmediğim (stüdyo albümleri bazında) şarkısı olmayan, beni müzik ve bilhassa rock müzik yolculuğuna çıkaran bu grup ile hikayemi başka zaman yazarım duman başlığına.
Şimdi total olarak albümden aldığım hissiyatı yazacağım başlangıçta. Bu arada albüm hakkında detaylı araştırma yapmadım, sadece dinleyerek first impression mantığında olacak.
Albümdeki sound yoğun olarak darmaduman albümündekine benziyor esasında. Bundan önceki albümlerde davul tonları vs bir tık farklı ama benzerdi, darmaduman'da daha punchy denilen keskin ve formülize ama blues rock üzerine her zamanki gibi arabesk ve hafif grunge eklentileri vardı. Sololar ise bir tık daha deneysele bile kaçıyordu o albümde.
Birebir aynı mantık burada da devam etmiş ancak albümün sorunu, hit şarkı olmaması. İlk dinleyişte birkaç şarkı birden aklınızda kalırdı genelde, bunda yok gibi bir şey. o yüzden en müzikal olarak zayıf şarkı olan, albüme ismini veren kufi'yi single yapmışlar. Lirikal gitmeye çalışmışlar burada.
Zaten politik duruşları hep aynıydı. Sol demokrat çizgide diyeceğim bir yerdeler. Ama darmaduman'da mesela halk ozanlığına soyunulan kolay değildir şarkısı mantığında şarkılar bir nevi "Bakın biz PKK gibi örgütleri savunan sol görüşlü değiliz." Mesajı veriyordu. Burada da gazze'de isimli şarkı aynen böyle.
Hatta Gazze'de şarkısında Kaan bey ve şürekası, ülkedeki politik bölünme yüzünden yaşanan bu Gazze'ye duyarsızlığa da dikkat çekip muhalefet kesimini de eleştiriyor açık açık. Kimisi için tribünlere oynama, kimisi için dürüstlük. Yorum size kalmış diyelim.
Spotify'da besteler bas gitarist ari barokas'a ait yazıyordu. Eğer öyleyse bestelerin zayıflığını ve yüksek politik duruşu açıklıyor çünkü sanırsam Duman'ın en zayıf ve en kötü albümü.
Son şarkılara gelene kadar birbirinin benzeri ve sanki amatör bir grubun bitmemiş demo şarkılarını dinliyormuş gibi hissettim. Şarkılarda bir olmamışlık ve çiğlik var. Zaten çoğu zaman nakaratlar, verseler (belki de her zaman) iki, üç, dört kere falan tekrar ediyor.
Buradan kreatif süreçte sorun olduğunu anlayabiliyorum ben. Akor dizilimleri, sololarda bile bridge olmaması bunu açıklıyor. Yani şarkıdaki verse ve chorus seni sarmıyor, çok basit ve sıradan geliyor ama abiler inatla tekrar ediyorlar çoğunlukla bir build yapmadan hem de.
Genel izlenimlerim bu şekilde ama çoğu insanın müzik zevki bana uymadığı için seveni çok olacaktır diye düşünüyorum. Ben 10 üzerinden 4-5 falan veririm bu albüme Max.
11 küsur ,ya da 11 emin değilim, yıllık beklenti boşa çıktı diyebilirim. Hayalkırıklığı tamamen, birkaç şarkı dışında. Ve bu dinledikçe alışma ile alakalı değil bence, çünkü o hissi biliyorum. Başka albümlerde başıma gelip sonra başucu albümüm olan çok albüm var. Bu onlardan birisi değil maalesef..