kulzos bilgi merkezi
başlık: "kulzos yazarlarının itirafları"
- girdi:
id: 16096
içerik:
Hayatımda ilk defa anonim olmanın arkasına sığınıp size itiraflar hazırladım. Zira beni delirttiler sonunda...
Çocukluğumdan beri ufak tefek ama süreklilik arz eden hastalıklarla uğraştım. Bir çoğu bu yaşıma kadar bana eşlik etti, diğerleri belirsiz aralıklarla geldi, gitti... ama benim hiç yalnız bırakmadılar sağolsunlar. En son bir tanesi ise hayatımı tam manasıyla alt üst etti. Diğer bazı hastalıkların sebebi miydi sonucu muydu tıp dünyası bile bunu çözememiş. Hatta hangi dala ait olduğunu bile kararlaştıramadılar. Nörolojikse ölene kadar seninle, öldürmeyecek süründürecek, yaşam kaliteni düşürecek; psikolojikse sen hiçbir zaman normal bir insan olmamışsın demektir... dediler dediler bir sonuca vardıramadılar, yaklaşık 5 yıldır. Belki de kompleks bir hastalıktır ki, bu daha da fena. Neyse... 5 yılım resmen zehir oldu bu yüzden. Kah ümitlendim kah bunalıma girdim kah gaza gelip eskisi gibi olmaya çalıştım... sonuç olarak olduğum yerde saydım ama hastalığın beni getirdiği yerde saydım. Okulum uzadı da uzadı. Dikkatimi toplayamaz, hafızama ve zekama güvenemez oldum. Dolayısıyla ders çalışmak benim için işkenceye dönüştü. Eğitim hayatım boyunca zirvelerde (kendi çapımda) dolaşırken yerin dibini gördüm. Bu manada ifrtatı da tefriti de tattım yani...
Sosyal hayatım ise hiçbir zaman aşırı hareketli değildi zaten ama bu dönemde yanımda olmak isteyenleri de kendimden uzaklaştırıp herkesin tek tek mezun olup gitmesini izlemekle yetindim. Yeni insanlarla tanışmaya daha da mesafeli olsam da hayatın olağan akışı gereği mecburen çok da yalnız kalamadım ama yalnız hissettim. İçimi kimseye açamadım. Gönül meselelerinde zaten hiç iyi değildim. Şimdi karşıma çıkan insanlara da saçma sapan davranıp uzaklaştırır veya kendim kaçar oldum. Zaten özbeğenimi de yitirmiş durumdayım. Kendimi hiçbir güzelliğe layık görmüyorum. Neyse... bu olmasa da olur bir mevzu benim için...
Bilmiyorum... eksik kalıyor anlattıklarım, bütünleyemiyorum. 5 seneyi bir girdiye sığdırmak benim için imkansız. belki hala bir ümit vardır ama artık ciddi anlamda korkularım da var. Elimden tutacak, çok sevdiğim ve saygı duyduğum birinin yardımına ihtiyacım var biliyorum. Mesela "o"... tutsa elimden, sadece okulumu bitirmem için yardım etse etkili olacağına eminim ama aşık olmamak için kendisinden uzak duruyorum aylardır. Çünkü biraz fazla hayallerimin insanı kendisi...
Neyse... buraya kadar okuyup da "bu muydu derdin?" , "derdini seveyim" vs. Diyenler haklı olabilirsiniz ama ben başta duygularımı anlatmakta olmak üzere her şeyde eksiğim. Bu girdi de bunun işareti olarak kalsın burada. Duygu sömürüsü vs. Olarak da algılamazsanız sevinirim. Zira bir süre daha anonimliğin arkasına sığınıp terk-i diyar eylemeyi düşünüyorum. Sürç-i lisanlarım affola.