Askerliğimi yaptığım dönemde soğuktan korunmak için kullanılabileceğini öğrendiğim giysi.
Sınır ötesi harekata hazırlanıyorduk. Çantalarımızı hazırladığımız günlerde bir başçavuş ile şöyle bir sohbetimiz oldu:
- yün içlik ağırlık yapar asteğmenim. Kadın çorabı al yanına.
- o çorapla düşmanın eline geçersek ehehe
- düşman kimsenin donuna monuna bakmaz asteğmenim.
- ...
Peki filmin sonunda ne oldu? Nasıl hayatta kaldık?
Yeri gelmişken söyleyeyim. Savaş kötüdür. Birilerinin cebine para girecek diye konu ile ilgisi olmayan çocuklar birbirini öldürür.
Bir gün bir bakarsınız, biri elinize silah vermiş. Kendinizi Çantanıza koyacağınız eşyaları planlarken bulursunuz. atropin ve epinefrin iğnelerini başka birileri hazırlamıştı zaten.
Ölür müydüm? Büyük ihtimalle.
Benim gibi bir başka çocuğu Öldürür müydüm?
Üzülerek evet. Buna hazırdım ve hazır olmak da üzücüydü.