ibadet, "abd" yani kuldan gelir. "abdiyyet" yani kulluk, bizi ve bütün mevcudatı yoktan var eden ve her an görünür görünmez kazalardan, belalardan koruyan ve her an çeşitli ni'metler, iyilikler vererek yetiştiren allahü teâlanın emir ve yasaklarını yerine getirmektir.
ibadette önemli olan insanın kendi nefsinin terbiyesi konusunda bir disipline sokmasıdır. namaz, oruç, zekat, hac hepsi insanın belli bir düzene girmesi için emredilen ibadetlerdir.
namazda, herkesin tek bir yöne yönelmesi ve bu yönelmenin merkeze doğru olması, birlik ve beraberliğin önemini, öyle olması gerektiğini anlatır.
oruç da, belli bir vakit yeme, içme ve cinsi münasebetlerden uzak durarak, empati yapma yeteneği kazandırır.
zekat, zengin olan müslümanların fakir olan, ihtiyaç konumunda olanlara yardım ederek arada ki sevgi, dostluk, kardeşlik bağının kuvvetlenmesine aracılık eder.
hac, mahşer yerinin provası. müslümanların inanıp tasdik ettiği o herkesin dirileceği gün, herkesin bir arada olmasının ufak bir provası gibidir arafat meydanı.
neticesinde şu söylenebilir, "bire kul olmayan, bine kul olur."