Fiziksel yara hepimizde vardır eminim. Ama ruhsal yara...
Bir tane ben anlatayım.
Çocuğum daha anasınıfı, 2. sınıf yaşlarındayım kısacası 6-10 yaşlar arasındayım. Çok duygusal bir çocuktum yalan yok, çoğu şeye hemen ağlama potansiyelim vardı. En azından aile içinde bu bir dalga konusu olana kadar. Sulugöz denile denile ağlama duygusunu kaybettim. İlginç olabilir farkındayım. Ama en azından dördüncü sınıftan beri hiçbir şeye ağlamıyorum. Ağlayamıyorum. O zamandan beri bir çok insan öldü, bir çok insan beni terketti, bir çok aile ferdimi kaybettim. Eminim ki o ağlamadı hiç diye kendi aralarında sohbeti geçmiştir. Neden acaba bir düşünün bakalım?