dışarıda koşup oynayıp, terleyip yorulup eve gelip kapıya kırarcasına vururken bir anda mutfak havlusu elinde, önlük belinde, elinin arkasıyla saçını düzeltmeye çalışan anne eliyle açılan kapı daha tam açılmadan arasından sıvışarak tuvalete yönelirken bir anda yüzüne çarpar insanın, burnunu kıpraştırır. işte o an dünya durur, hayata dair mutluluk kaplar insanın içini.
o yüzdendir ki evdeki yemek kokusunu hep sevmişimdir. bana annemi hatırlatır, evdeki yaşanmışlığı hatırlatır, evdeki ruhu anlatır. güzeldir evdeki yemek kokusu...