bu topraklardan çıkmış, türk halk müziği'yle kol kola girerek müzikalitenin dibine dibine vurmuş olan nefis müzik türü.
tsm'yi osmanlı'yı hatırlattığı için son ses açıp dinleyen barzoları bir kenara koyduğunuzda, genellikle hüzün çağrıştıran, makber gibi kallavi örneklerinin 2-3 kere üst üste dinlenmesi insana bileklerini kesme gücü(?) verebilecek bir müzik bu. '90'lardaki "kederin fon müziği" olma durumu, yeni neslin tsm'yi hayatına hemen hemen hiç sokmamasıyla birlikte yok oldu bence. örümcek ağları masalarının üzerine çıkmak için can atan köhne meyhanelerin basık havasını doldurma kısmı sabit kaldı sadece. bence eskinin arabesk ve fantezicilerinin tsm albümleri yapması, tsm'nin sesinin son 20-30 yılda daha gür duyulmasına yardımcı olurken, tarkan gibi popçuların yaptıkları tsm albümleri bu müziğin çehresini kötü bir tarafa doğru döndürdü: popüler olmanın kofluğu. keko pop ve keko rapin bile bu derleme tsm albümlerinden etkilenmiş olabileceğini düşünüyorum.