türkiye’de düzenlenen 2010 fiba dünya şampiyonasının yarı final maçı.
hayatım boyunca ağladığım ilk ve tek spor müsabakası olma özelliğini de taşır aynı zamanda, belki o zamanlar 11 yaşında bir çocuk olduğum içindir bilemiyorum. keremin o son saniye basketi, spikerin(adını hatırlayamadım şu an) kerem tunçerinin ismini 9-10 defaya yakın haykırması, milli takım oyuncularının sahanın dört bir yanında coşkuyla basketi kutlaması güzel ve özlenen zamanlar. sadece ben değil tribündeki bir çok insanın da benimle aynı eylemi gerçekleştirdiğini söylesem yalan söylemiş olmam herhalde. :)
maç boyunca sırpların hep 1-2 sayı önde olması, bizim oyuncuların canla başla mücadele etmesi, taraftarın bir dakika bile olsun desteğini esirgememesi hatırlayınca bile insanı duygulandıran anlardı. kim bilir belki abd ile oynanan final maçı bir gün sonra değil de 1-2 gün sonra oynansaydı, belki şu an bu satırları yazarken şampiyon bir milli takımdan bahsediyor olurdum.