mustafa kemal atatürk'ün bu konuyla ilgili görüşü şöyle ;
'' Çocukluğumdan beri bir tabiatım vardır, oturduğum evde ne ana, ne kız kardeş, ne ahbapla bulunmaktan hoşlanmam. Ben, yalnız ve bağımsız olmayı, çocukluktan kurtulduğum günlerden başlayarak daima tercih etmiş ve sürekli olarak öyle yaşamışımdır. Tuhaf bir halim daha var: Ne ana -babam çok erken ölmüş-, ne kardeş, ne de en yakın akrabamın, kendi tutum ve düşüncelerine göre, bana şu veya bu tavsiye ve nasihatta bulunmasına tahammülüm yoktu. ''
sanırım kimi insanlarda böyle bir haliyet-i ruhiye var, kalabalık ortamlarda bulunmayı, insanlarla içli dışlı olmayı aileden bile olsa pek sevmiyorlar.
yalnızlığı severim bende, ama bunu tek çocuk olarak yetişmeme bağlardım hep. meğersem sanırım karakterle alakalı, özgürlüğüne düşkün, yönlendirilmeyi sevmeyen insanların ortak bir özelliği bu.