dün o'nu gördüm. aylar sonra (165 gün olmuş görmeyeli).
trafikteydim, araçla. yaya yolunda, 2 metre önümden salına salına geçti. yazlık cıvıl cıvıl çiçekli bi' elbisesi vardı üzerinde; diz altı etek, hafif omuz dekoltesi, ayağında benim aldığım spor ayakkabı...
elinde büyükçe bi' poşet, kulağında airpod kulaklık (sanki bana ceo aq :d) saçlar kızıl ve kahve karışımı ve gözler yine aynı o ışıltısıyla...
göz göze geldik, şaşkın ve görmemeye çalışan bakışlarla... bir zamanlar bakışlarını buğusundan öptüğüm o kadının kirpikleri bir ok oldu saplandı yine gönlüme.
geçti gitti. ne kadar kızmıştım oysa, öfkelenmiştim, yaşadıklarımı/yaşattıklarını yaşasın diye beddualar etmiştim... sadece şefkat hissettim. mutlu olsun istedim...
bugün engelini kaldırdım, baktım çevrimiçi. o da kaldırmış, bilmem ne zaman... belki de yeni telefon aldı, engellenenler listesi silindi, ondandır. içimde ona kinim olmadığını anladım... iyi olsun istedim...
şairin dediği gibi, "iyi ol sağ ol uzak ol..." ama artık n'olur ben de... ben de iyi olayım...