bugün yayınlanan taze nick cave albümü. albümü nick cave and the bad seeds adıyla değil, nick cave & warren ellis adıyla yayınlamayı seçmişler çünkü şarkılar ikisinin eseriymiş. push the sky away'den beridir nick cave and the bad seeds'in albümlerini ne yazık ki beğenmiyordum, hele son iki albüm, nick cave'in oğlunun beklenmedik kaybından sonra kaydedilen albümler olarak çok yoğun bir karanlık içeriyor, dinleyiciyi neredeyse boğacak kadar yoğun bir hüzünle ilerliyordu. bu da çok doğaldı ancak nick cave'in yine her ne kadar kendine has olsalar da başı sonu belli, melodik düzeni dinleyiciye ne dinlediğini takip ettirebilen, belli bir bütünlüğe sahip eski şarkılarını özletiyordu.
işte carnage ile nick cave uzun süreden beri ilk kez silkinmiş gibi, oğlunun kaybının yarattığı hüzün hala oralarda ama hep böyle olmaz mı, kayıpların bıraktığı acı bir süre kendi kişiliğimizin de üstüne çıkar, başka bir şey hissedemeyiz, sonra yavaşça içimize geri girer o acı, kişiliğimizin bir parçası olarak bizimle kalır ama artık arada bir eğlenebiliriz de. işte, nick cave epeydir ilk kez bu albümle eğlenmeye başlamış, ben dinlerken bir oh çektim. warren ellis de blixa bargeld'den beridir belki de ilk kez nick cave'i yeniden müzikal olarak bu denli anlayan kişi olmuş, kendisini de tebrik ederim.
albüm kısacık, tüm şarkılar birbiri ardına çok güzel tamamlanıyor ama white elephant, carnage ve açılış şarkısı hand of god'ı diğerlerinden biraz daha fazla sevdim.