shakespeare'in hamlet'inden ophelia'ya yazdığı şiiri çok severim. zaten rimbaud; doğa yoluyla kutsal, ilahi olan her şeye dokunma konusunda ustaydı. bu şiir güzel bir örneği bunun.
Yıldızların uyuduğu, sessiz, kara
Dalgalarda Ofelya iri bir zambak,
Yüzüyor duvaklı uzanmış sulara...
- Avcı borularının ezgisinde bak.
Bin yıl geçti, Ofelya yine üzgün,
Uzun sularda kefen gibi akıyor.
Bin yıldır, gündüz gece, deli gönlünün
Hüznünü meltem yellerine döküyor.