Nüfus kağıdı üzerinde 1 yaş daha küçük gözükmemin, Hayatımdaki birçok dönüm noktasının, Toplumda genel kabul görmüş normlarla yüzleşmemin, Ölümden dönmemin, Aldatılmanın, Arkadan vurulmamın, Bir ömür gerçek dostluğun peşine düşmemin, Gaddar olmamın, Merhametli olmamın, Sahte övgülerin, İğrenç yalakalıkların, Hala daha her gün buz gibi suyla duş almamın, Gelenlerin, Gidenlerin, vb,
sebebi..
Sabah 5 - Akşam 7 arası durmak bilmeyen antrenmanların eziyetini bile özleten, ormana yürüyüşe gittiğimde arada bir ağaçlarla da olsa sparring yaptıran ve "o kadar da ölmemişim" dedirten ama öte yandan "yaşlandın artık oğlum" dercesine acımasızca yüzüme haykıran ve;
Hakkında girdi yazmayacağım dememe rağmen bu saatte aklıma gelen..
Yok, yok; özlemedim. Ne seni, ne o sıkıcı antrenmanlarını, ne de dövüşmeyi.
Bizim hikayemiz biteli çok oldu, değil mi dostum ?