ilginç bir şekilde yaşamımın en kritik dönemlerinde destek yerine köstek olan yapıdır. esasen aile bağları açısından kötü durumda da değiliz. ya da ben öyle zannediyorum. maddi manevi destekleyen, sahip çıkan bir yapıdayız ancak nasıl oluyor bilmiyorum ama bu en kritik dönemlerde ya ruhen ya da zihnen çökmeye elverişli bir hale getiriyor aile beni. yaşamın içinde çok yoğun halde çırpınmaktan mı yoksa kaldıramayacağımdan fazla yükü sırtlanmanın yan etkisi mi yahut başka bir etken mi bu tahammülsüzlük durumu bilemedim.