üvey annemden dolayı babama "seninle bir baba oğulluğumuz kalmadı" diye ağladığımda "oğlum, aç kalmıyorsun, açık kalmıyorsun... bu yaştan sonra seni kucağıma alıp sevemem ki?!" diyen babam oldu komünizm.
yapması en zor şeyi becerdi komünizm... insanlar aç değildi, açık değildi... et alabiliyordu... 50 metrekare de olsa ev sahibiydi... ama ötesi yoktu!
ha kapitalizm mi? başka türlü aştı! aç değilsin... et yiyebiliyorsun! bak şunca sene çalışır kredi ödersen istediğin eve sahip olabilirsin' dedi. zenginlik mi? karşı koyma! bak lottery/piyango falan var... gün gelir sen de zengin olabilirsin! dedi.
sahip olduklarına değil... hayal de olsa sahip olabileceklerine göre hareket etti!
bulgaristan'ından, ukrayna'ya, rusya'ya bir ton insan denk geldim... ya dolaylı veya başkası üzerinden komünizm dönemine dair yorumlarına denk geldim...
hepsinden çıkardığım ortak nokta şu: ulan o zamanlar elimize geçen para şuna buna yetiyordu... dar ama bir evimiz vardı... şunu şunu şunu da devlet karşılıyordu!
dedim: "ulan ne mutlu ki inandığım şeyleri savunuyormuşum zamanında!" görmüş yaşamış insanların özlediği şeyi.
biri bana dese ki... "al sana özel uçak!" "özel uçağı nereme sokucam ulan?!" derim... şaşırır kalırım... hakket yaw ne yapılır kı özel bir uçakla?! dünyam "gider dezzemi görürüm!" falan olur hepsi bu.
biri bana dese ki... 10 ferrari! ulan... "bir tane götüm var" "sürebileceğim 1 tane"! ev dersen aynı!
siz şu an şunu okurken... dünyadaki 7 insandan 1 tanesi aç uyuyacak bugün! insan lan insan!... o da senin benim gibi insan!
obez sayısı aç kalan sayısından yüksek bir dünya! ziklemiyoruz! niye?... çünkü o konumdaki insanlardan biri değiliz!
ama "insan isen" sen o konumda olmasan da "zikliyor" insan... o zaman "komünist" oluyor işte! bir başka insanı düşündüğün zaman!
gömmedim yani aslında şunca şey yazarken... evet... herkesin bir özel uçağı olmayacak ama... bunun için savaşmaktansa... "kimse acından ölmesin... evsiz barksız kalmasın" diye düşünmektir komünist olmak.