23 nisan 2017’de ölen bir babaannenin 2 yıl sonrasının nisanında çayyolu metrosunda bir çocuğu gülümsetmesi. Hikayenin en başına dönersek marketten alıp cebime sıkıştırdığım para üstünü evde cüzdanıma koyarken üzerinde ‘23 nisan 2017 ölen babaannemden kaldı’ gibi bir not gördüm. Ay ne şeker harcamayım ben bunu dedim. (Nedense * ) birkaç gün sonra metroda karşıma bir kız çocuğu oturdu yanında annesiyle. Öylesine naif ve güzel bakıyordu ki dayanamadım gülümsedim ama pek pas vermedi. O ara metroda iki öğrenci gitar çalıp şarkı söylemeye başladılar. Bizim kız bir mutlu oldu bir neşelendi. Öğrenciler ‘bize destek olmak ister misiniz’ vs diye para toplarken annesinden istedi ve istediği sonuca ulaşamadı. Sonra göz göze geldik ben de hiç sevmem hareket halindeki metroda müzik ama içimden ‘seni mi kırıcam kız’ diyerek çıkardım cüzdanı, baktım hep tüm, bozuğum da yok, demek ki merhumun 23 nisan’da ölmesinin bir sebebi varmış diye düşünerek verdim öğrencilere. Esas kızımız da gözlerime bakarak güldü sonra, başta alamadığım gülümsemeyi sonda aldım. *