orant veya latince orans pozisyonu ya da duruşu eski çağlardan beri dua ve yalvarma için kullanılan orare fiilinin bir isim biçimidir. greko-roma putperestliği de dahil olmak üzere birçok pagan dininde geçerlidir. yahudilikte de mevcuttur ve daha sonra birçok erken hıristiyan da bu pozisyonu çarmıha gerilmiş isa’nın kolları ile tanımlamışlardır. hıristiyanlar tarafından benimsenen, duanın standart tutumunu yansıtan orant duruş kolların kaldırıldığı, ayrıldığı ve avuç içlerinin dışa doğru baktığı bir durumu tanımlamakla birlikte erken hıristiyan sanatında sıklıkla kullanılmıştır. bu duruş bir tesellinin yansıması olarak ölen ve artık cennette olan kişinin ruhunun bir sembolüdür, yeryüzünde hayatta kalan sevdiklerine dua ve şefaat ettiği anlamını taşımaktadır. özellikle 2. ve 3. yüzyıldan kalma ilk hıristiyanların gömüldüğü yer altı mezarları olan katakombları süsleyen fresklerdeki incil’den karakterlerin çoğu, katakomblarda yaygın olarak kullanılan anlatı konusu olan müminlerin ilahi kurtuluşu sahneleri orant pozisyonunda gösterilmektedir.