yaş ilerledikçe kabullenmesi zor bir birlikteliktir. Bu zamana kadar kaç farklı evde, kaç farklı insanla yaşadım bilmiyorum, bazılarını tamamen unutmuşum. Neredeyse yaşadığım tüm evlerde kadın-erkek kombinasyonları vardı, bir çift ve ben; ben-sevgilim ve bir arkadaş; birkaç çift birlikte... ilk yaşadığım eve bir kız arkadaşla çıkmıştık, en rahat ettiğim evse bir erkek arkadaşımla kaldığım evdi. Hatta o arkadaşla ev ararken emlakçı bizi kardeş olarak tanıtmak istemişti; "ev sahipleri hoş bakmaz, mahalle yadırgar" falan demişti. ben de sevgili ya da akraba olmadığımızı söyleyip inatla "arkadaş olarak kalcaz biz" diye tutturmuştum. O evi tuttuk ve ev sahibimiz de komşularımız da bizi çok sevdi. Biraz da şans bu elbette. Bunun şanssız versiyonunu da yaşadım. 8 tane kedisi olan biriyle yaşadım bir yıl, hayvanları çok severim aslında ama benim de sınırım buymuş. Kedileri kısırlaştırmamakta diretince ayrıldık. üç insan, bir köpek, beş kedi ve bir kaplumbağa yaşamıştık bir evde. O evdeki en güzel anılarım hayvanlarla olanlardı. Kadınlarla yaşamak eğlencelidir fakat didişme kaçınılmazdır. bolca gülerler, çokça fiziksel temas kurarlar. onlarla yaşayınca saçınızla, elbiselerinizle falan daha çok uğraşmaya başlarsınız. Sizi sahiplenirler, hasta olduğunuzda aileniz, üzgün olduğunuzda can dostunuz olurlar. Fakat bu yakınlık kişisel alana daha çok müdahaleyi de getirir, sınırlar kolayca silinir. Erkeklerle yaşamak rahattır, sınırlar daha belirgindir ve herkes kendi alanında özgürce yaşar (sevgili olmadığınız bir ilişki için geçerli bu). Ev düzeni konusunda anlaşmak biraz zor olabiliyor ama o noktada taviz vermek sorun olmadı benim için. Onlar da kendilerince bir şeylerden taviz vermişlerdir illaki. Bu konuda anlaşmak kadın ya da erkek olmakla ilgili de değil zaten. Neyse, zamanla öğrendim ki ben bu konuda da epey şanslıymışım, Türkiye ortalamasının çok dışında, özel insanlarmış bu adamlar. İyi ki varmışlar, iyi ki birlikte yaşamış ve tüm erkeklerin onlar gibi olduğunu düşünerek yıllar geçirmişim. En son ev arkadaşlarım birbiriyle akraba olan çok tatlı iki kızdı. Neşeli, geçimli, güzel insanlardı fakat ben başka insanlara tahammül kotamı çoktan doldurmuşum. Bir buçuk yıl birlikte yaşadıktan sonra artık yalnız yaşamak istediğimi söyleyerek onlardan ayrıldım. Onlar da iyi ki varmışlar. Sanırım yalnız yaşamaya alışınca başkasıyla yaşamak imkansız hale geliyor. Bu zamandan sonra da başka ev arkadaşı istemem diye düşünüyorum.