Dünya çok güzel bir deneyim, bu yüzden yaratıcıya şükranlarımı sunuyorum. Fakat sonrasında yaşanacak olan sonsuz güzelliklerin bulunduğu ve kötülüklerin, pisliklerin, olumsuzlukların yer almadığı ebedi cennet hayatı bir süre sonra bizi sıkmayacak mı? Şu anki bana verilen akıl ve beynimin kullandığım bölümü bu düşüncenin sıkıcı olacağına kanaat getiriyor.
Tam tersi cehennem de öyle hakeza. Yan yan nereye kadar? Sonsuz acı bir süre sonra alışkanlık yapacak mı ? O da güzellik gibi bir süre sonra alışılan, sıkılınan bir şey haline mi gelecek?
Kafamda deli sorular sözlük. Var mıdır bir tezi olan?
Zira ben ikinci bir dünya hayatını isterdim. Tekrar dünyaya gelmeyi, sıfırdan farklı bir ruh ve farklı bir bedende yaşamayı isterdim. çünkü dünya hayatı güzel, hisleri güzel. kötülükler ve sıkıntıları da olsa burada bulunmak, bunu tatmak güzel.