buraya girmeyeli bir sene olmuş. birden bire aklıma geldiğini itiraf etmem gerekiyor. böyle tatlı bir anı bırakmış damağımda. o yüzden hızlıca girdim, şifremi de unutmamış olmam hoşuma gitti.
bu aralar hayatım çok boktan gidiyor. arkadaşlarım aslında arkadaş değil birer kan emiciymiş, gözüm yeni açılıyor. insanların yalnızlık duygusunu azaltmak için kullandıkları bir meta haline gelmemek adına elimden gelen her şeyi yapma kararı aldım. ben benim hayatımdaki en değerli birey olmazsam kimse bana değerli bir insan gözüyle bakmayacak gibi geliyor. o yüzden bu yaşıma kadar ayaklar altına aldığım egomu baş tacı edeceğim, "aman x'in kalbi kırılmasın" "aman y üzülmesin" diye yapmayı ertelediğim şeyleri bir bir yapacağım, iyilik yapmamı yapmak zorunda olduğum bir şeymiş gibi hissettiren hiç kimseye en ufak yardımda dahi bulunmayacağım.