macarlardaki "metal grubu kuralım kardeşim" mottosuna sahip çıkan peter ve david egri-kiss kardeşlerin nigromantia adıyla 2009'da kurdukları, 2012'de pek tutmayan bir de albüm çıkartmayı başardıkları; bu ay satışa sunulan deluminate 'den önce isimlerini şu anki haline dönüştürdükleri macar melodik death metal grubu.
beklentinizi yükseltmenizi isterim çünkü adamlar iyi. kiss kardeşlerin david'i ritimci, peter'ı solocu. grubun solisti krisztian gaal (krisztián gaál) aynı zamanda grubun basçısı. davulcu da gergo gazdag (gergő gazdag). albümde kardeşlerin solo ve ritimleri birbirlerine ekleye ekleye oluşturduklarını düşündüğüm birkaç şarkı oldu. dümdüz death metal ile melodik death metalin ayrımı çoğu yerde klavyenin etkinliği ve ritimlerin farklılaşmasıyla ölçülür ama nygmalion'da bu durum vokalin ses genişliği ve şarkıya tür değiştirmesiyle ortaya çıkmışa benziyor. grup nigromantia'yken, black metal yapıyormuş. kadro aynı kalmasına rağmen, türün bu denli yoğun bir şekilde dönüşmesi gerçekten çok hoş. gaal'ın brutal vokali çoğu yerde iskandinav vokallerinin scream ile brutal arasındaki ince ayrımında tutunuyor. kendisinin ingilizcesi de hem anlaşılır hem de aksansız (macarların en ünlü metal grubu, aslanlarım benim ektomorf da böyledir). riffler hem sert hem yorucu değil. davul hedefe ulaşmak için her zaman hazır bekleyen ok gibi; ne zaman aksağa döneceğini, ne zaman atağa çıkacağını biliyor. peter kiss'in soloları genellikle şarkıların öncesini ve sonrasını unutturacak kadar etkili ve gösterişli. albümün ortalarında bir yerde relapse x var mesela. şarkı sözsüz. yaklaşık 3 dakika süren bir soloya ev sahipliği yapıyor. peter burada bütün hünerlerini göstermiş. david'in birkaç şarkıyı doğrudan başlatan riffleri de sizi dümdüz death metal dinleyeceğinizi sandığınız (ve böylelikle kulaklarınızı melodiklikten uzaklaştırdığınız) bir ortama hazırlıyor. ritim bittikten sonra gaal scream vokaliyle sizi afallatıyor, gazdag nakarata kadar beyninizi ufak ufak oyuyor. sıra soloya geldiğinde, zaten yamulmuş oluyorsunuz ve son kurşunu, hiç de acelesi olmayan sololarla yemekten büyük zevk alıyorsunuz. albümün tamamından bu zevki aldım.
pek tanınan bir grup değil nygmalion (ya da eski adıyla nigromantia). ektomorf'un thrash'e balkanlar çapında kattıklarını, melodik death metal özelinde nygmalion'dan bekliyorum. bence takip edin bu adamları. 3-5 yıla kadar isimlerini duyurabilirler. odin yollarını apaçık etsin.
kaldırılana kadar albümü şuradan dinleyebilirsiniz (kendi sayfaları gerçi. belki de hiç kaldırılmaz, bilmiyorum).