1983'te kurulmuş, 1990'a kadar 2 albüm çıkartıp kayıplara karışmış; yaklaşık 30 yıl aradan sonra yeni albümleri the view from below 'u geçtiğimiz günlerde satışa sunmuş amerikalı heavy metal grubu.
30 yıl aradan sonra albüm çıkartmak garip, di' mi? aslında 2000'de tekrar toplanmışlar ama bi' türlü stüdyoya girip şarkı çalışamamışlar. sadece 2000'lerde 4 solist değiştirmişler. sanırım heavy mi, yoksa hair mi (glam metal) yapacaklarına karar verememişler. 3 yıl önce gruba katılan will shaw'un vokaline güvendiklerini düşünüyorum.
shaw'un scream vokali gayet iyi. timo kotipelto'dan etkilenmemiş olmasına ihtimal vermiyorum. çığlığını efsanevi olarak dalgalandırarak heavy ya da power metal icra eden bi' bruce dickinson bi' de kotipelto kaldı zaten. müzik olarak yeterli görmedim albümü ama vokal açısından fena değil. albümün iyilerinden olan the door'un küçük solosu ve başarılı riffleri ile synthetic lies'ın aksak temposunu sevdim. the road to palestine gereksiz alt metinleri olan bir şarkı olmuş. grubun seattle kökenli olduğunu bildkten sonra, "ne gerek var abi bunlara?" dedim şarkıyı dinlerken.
babalara saygımdan ötürü çok fazla eleştiremiyorum. kurucu kadroda da bulunan derek peace'in, döneminin efsanevi glam metal gruplarından olan savage grace geçmişi olduğunu öğrenince, şu fotoğrafına bakıp üzülmüyor; gururlanıyor insan. bi' 30 yıl daha ara vereceklerini sanmıyorum. yeni düzene sahip metal ortamına alışma turu olarak the view from below'u yayınladıklarını düşünüyorum. umarım birkaç yıl içinde, accept'in, judas priest'in kendilerini dönüştürdüğü yeni nesil heavy metal tabanına sahip şarkılardan oluşan albümlerini dinleyebiliriz.