'kana susamışsın madem ki, kana boğuyorum ben de seni!' (dante)
kan, insan bedeni içindeki fonksiyonu ile ilahi hayatın unsuru olarak yaşamın evrensel temsilcisidir. sık sık büyülü güçleri olduğundan söz edilir ve bazı büyülerde kullanılır. doğaüstü varlıklar için bir besin kaynağıdır. ayrıca kan kardeşliği, kan gütme gibi kavramlarda da kendine yer bulur. tutkuyla, hırsla, ölümle, kurban etmeyle sıkı bir bağı vardır.
Mezopotamya, tanrılardan geldiğine inandığı insan kanına ilahi nitelik atfeder. tanrılar, insanı, isyan sırasında katledilen başka bir tanrının kanı ile kili şekillendirerek yaratmışlardır. antik yunanlılar kanı yaşamla değil ölümle ilişkilendirirler. cermen mitolojisinde kan, doğruluğun ve sadakatin sembolüdür. kan yeminleri kutsaldır ve erkekler arasındaki anlaşmalarda, bağlarda büyük öneme sahiptir. ayrıca, kıtlık dönemlerinde asil ve kutsal kanı dökmenin tanrıları yatıştıracağına inanılır.
en eski insan toplulukları yaradılışın gizemlerinin, kadınların ay ile bariz bir ahenk içinde ortaya çıkan ve bazen de akmayarak bebeğe dönüşmeyi seçen kanlarında olduğunu düşünmüşlerdir. erkekler acı çekmeden nasıl kan akabildiğini idrak edemeyerek kanı korkuyla kutsal olarak kabullenmişlerdir. (tabi sonra işler erkeklerin çocuk yapmadaki katkılarını öğrenmeleriyle, silahlanma ve savaşların artmasıyla değişmiştir, tanrıçalar, doğa ana yerini erkeklere bırakmıştır ya bu başka bir konu)
kaynak:
the woman's encyclopedia of myth and secrets - barbara g. walker
ancient mesopotamia - a. l. oppenheim
İnsan denen canlıda yaklaşık 5 litresi bulunan kırmızı sıvı. İçindeki demir yüzünden nahoş bir kokusu vardır. Kanın her bir şeyini konu edinen bilim dalına da hematoloji denir.
kalıcı plazma ve hücrelerden meydana gelmiş kırmızı renkli hayati sıvı. tabi rengi ile alakalı olarak göz yanılması diye söylenti mevcut. mavi,yeşil, gibi renklerde dillerde dolanıyor.
yahudi ve hristiyan inancında günahın bedelidir. bu sebeple yahudiler kurbanların kanlarını sunağa serper, hristiyanlar da mesih'in kanına dönüşen şarabı içerler.
hayatı kurtaran kan ve kurban sembolü, kitab-ı mukaddes'te ilk olarak musa'nın anlatıldığı hikayelerde geçer. yahudiler kapılarının üzerine kurban kanı sürerek, tanrı'nın mısırlılara verdiği gazaptan kurtulmuşlardır. yahudiler bu bu olayı fısıh bayramı olarak kutlarlar.
benzer biçimde mesih isa'nın kurban edilişi da fısıh bayramı günlerine rastlar.