kulzos yazarlarının itirafları

  1. 596
    Ne yapacağım hakkında en ufak bir fikrim yok.

    2 yıllık bir bölüme aileden kurtulmak amaçlı mecburen gittim. Ailem de öyle sıkan insanlar değil aslında fakat ben özgürlüğüme düşkünüm 1 sene daha duramazdım. okul bitti 1 ders yüzünden 2. dönem tekrar gitmek zorundayım ama dersi verdikten sonra o diplomayı elime aldıktan sonra sonum ne olacak hiç bilmiyorum.

    Lisans mezunu insanların bile iş bulamadığı bir dönemde yaşıyoruz ve ben ön lisansı 2.50 ortalamayla bitirmiş bir bireyim. Bölümüm türkiye'ye işsiz öğrenci yetiştiren yüzlerce bölümden bölümden biri. okul bittikten sonra tekrar sınava girip daha güzel bir üniversite kazansam okutacak bir ailem yok. kendim okumak istesem hem iş hem okul benim yıllarımı alıp hayata atılmamı 30 yaşına kadar öteleyecektir.

    ilişki hayatımda bir o kadar allak bullak. son dönemlerde aklımdan geçen tek şey anlamsızlık. Neden varım? ne için varım? kim için yaşıyorum? ailemle sürekli kavga halindeyim, geleceğe dair en ufak bir planım yok peki ben neden hala hayattayım. yalnızlık desen, kendimden sıkıldım o kadar yalnızım.

    Son dönemde intihar fikri sürekli gözümün önüne geliyor. bir gece belki bütün onurumla, kimseye diz çökmemiş biri olarak terk edeceğim düşüncesi aklımdan çıkmıyor. kapana sıkışmış gibiyim.

    Vazgeçmeme sayılı günler kaldı ama ben hala tutunacak bir şey aradığımdan bu düşüncelerimi aktarıyorum. İnanıyorum gerçekten kararlı olsam bunları buraya yazmazdım ama az kaldı. Çok az.
    #69223 pawn sacrifice | 6 gün önce - düzeltme: 6 gün önce
     
  2. tümünü göster
    larden loughness :
  1. zor olan her ne olursa olsun yola devam edebilmek. ölüm zaten yaşam denen hastalığın kaçınılmaz sonu.
    *16599 | 5 gün önce
     
  2. pawn sacrifice :
  3. Her türlü öleceğimizi bildiğimiz bir hayatı neden yaşarız peki? eninde sonunda zengin de olsan fakir de olsan bir şekilde ölüp gidiyorsun peki neden hayatta kalmaya çalışıyoruz?

    Neden şimdi değil de 50 yıl sonra gidiyoruz? hayattan hiç bir beklentisi kalmayan bir insana nasıl anlatabilirsin yaşamanın güzel bir şey olduğunu? Yaptığı hiç bir şey ona mutluluk vermiyorken?

    ben dizlerimin üzerinde, bütün hayatımı bir şekilde zorlana zorlana devam ettireceğimi henüz ayaktayken neden ölmeyeyim?
    *16602 | 5 gün önce
     
  4. Keltox :
  5. Gençler sakin.

    Hayat böyle. 40 yaşındayım ve ailemle kavga halindeyim.

    İnsan ölüm tehlikesi atlattıkça hayatın değerini daha iyi anlıyor.

    30 larda hayata başlamak diyorsun ya, bana çok pahalıya mal olan, en az otuz yılımı yazık eden bir bilgiyi çok yakın zamanda öğrendim.

    Hayat karşımıza zorluklar çıkarıyor ve bu zorluklar bizim seçiminiz değil. Fakat üzülmemek bizim elimizde.

    Kendi kıçını kendin yıkayabiliyorsan hayata dair yeterince umut var demektir. Bunu da çok yakın zamanda anladım.
    *16604 | 5 gün önce
     
  6. larden loughness :
  7. açıkçası çoğu zaman matrix mantığıyla düşünen bir insanım. uyanmamız lazım gibi geliyor çoğu zaman. lakin sıram geldiğinde uyanmayı tercih ediyorum. çünkü hayatta bana zevk veren şeyler var.

    misal, burayı seviyorum. buradaki insanları. tanımadığım insanlarla temas kurmayı. bildiklerimi paylaşmayı. tecrübe ettiğim bir bilgi, bir düşünce, başkasına katkı sağlayabilecek herhangi bir şeyi iletmeyi başarabiliyorsam mutlu oluyorum. mutluluğu daha minik şeylerde buluyorum çünkü.

    hayal kırıklıkları, umutsuzluk, problemler, olumsuzluklar. açıkçası herkesin derdi kendine büyük geliyor. ve gerçekten de öyle. çünkü daha büyük dertleri tecrübe etmediğimiz için oluyor bunlar.

    üç ayrı mantığım var. üçü de iş görebilir.

    birinci fikir şu girdiden alınabilir. #13804

    ikinci için then why worry

    üçüncü ise #65394 nolu girdide var biraz.

    şimdi baştan anlatmak istemiyorum ama anlattığınız şeyler hayatla ilgili kaygılar. hayatın üstünde düşünmeniz lazım bence. insan olmayı bırakın. yarı tanrı olun. çok keyifli. :)

    *16626 | 4 gün önce
     
  8. pawn sacrifice :
  9. Gayet mantıklı akla yatkın önermeler sunduklarınız. Haklısı belki beni böyle olaylara sürükleyen şey tamamen hayatın içindeki kaygılarım. neden? sorusu üzerinden yorumluyorum bir çok şeyi. tahmin ettiğinizin aksine büyük resme çoğu zaman bakmaya çalışmış bir insanım.

    inanılmaz büyüklükte bir evren var ve bu sen var olsan da olmasan da, bir çok şeyi dert etsen de etmesen de akmaya devam edecek. bakıldığında insanı kaygılarından arındırması ya da bir nevi boş vermişlik hissini kazandırması gerekir lakin bu karmaşa ve keşmekeş beni her türlü hareket ve duygudan soğutmaya yetiyor.

    dinler, etnik gruplar, ülke sınırları, savaşlar, politika, para, hırslar, ölümler, tecavüzler ve daha bir sürü karmaşıklık içerisinde toplumun sana dayattığı yargılarla belli başlı bilinen standart bir hayat kurma düşüncesi insanın içini kemiriyor. evrenin bunlara rağmen işlemeye devam etmesi fakat koskoca evrende bu olayların tam ortasında sıkışmış veya hapsedilmiş hissetme duygusu yavaş yavaş tüketiyor bireyi.

    *16628 | 4 gün önce
     
  10. larden loughness :
  11. o zaman ki tekrar (bkz: then why worry)
    *16782 | 3 gün önce