1. 1
    bir grup gencin havaya kaldırılmış yumrukları ile tuttukları gazeteleri, ufuktaki güzel günlere sabitlenmiş bakışları ve attıkları sloganları ile son yirmi yıldır değişmemiş yöntemdir.

    vakti zamanında gençkene dedim ki dur bir tane alayım hem okuyayım hem de destek olmuş olayım. gittim bir çocuğun önüne dikildim gazete alacağım. ama bir türlü bakışlarını indirip bana bakmıyor. tamam boyum kısa falan ama fark edilmeyecek kadar da değilim sonuçta 20 santim önünde durup yüzüne bakıyorum. ne o uzaklara sabitlenmiş gözler bana doğru indi ne de havadaki yumruğunun içindeki gazete. sanki tüm dünyanın geleceği buna bağlıymışçasına hareketsiz duruyoruz. 3-4 dakikalığına "türkiye'de kominizm" temalı bir performans gerçekleştiriyoruz. sonunda ben vazgeçip yoluma deva ediyorum. çocuk komunizmin sembolü olarak adalar migros'un önünde dikilmeye devam ediyor...

    bu sabah yine mecidiyeköy'de bir bağırışlar. önce kavga çıktı zannettim. merdivenleri çıkınca gördüm ki yirmi yıl öncesi ile aynı manzara.
    o uğultu ve yankılanmayla attıkları sloganlar da anlaşılmıyor. insanlar kim olduklarını, ne yaptıklarını anlamıyor, korkup çekine çekine etraflarından dolaşıyorlar.

    siz yıllardır temsil ettiğinizi ve savunduğunuzu düşündüğünüz işçi, memur, çiftçi kesimle iletişim kurup derdinizi anlatamayın. hala yumruk havada slogan atarak (tamam çoğ eğlenceli ben de biliyorum) devrim yapacağınızı zannedin. ondan sonra "akp nisil bi kidir iy ildi".

    neyse bir gün zıplayıp ellerindeki gazeteyi kapıcam. belki o zaman dikkatlerini çekebilirim de konuşuruz.



    #116688 tepelerin kocakarisi | 5 ay önce - düzeltme: 5 ay önce